28/02/2022
Hayatlarımızı engelleyen,bizi tutsak eden,değiştiremedigimiz inançlarımız…ne güzel bir örnekle anlatılmış 🙏🏻
with
・・・
Sorum şu: Sizin kafanızı cama çarpa çarpa öğrendiğiniz sınırlayıcı hayat dersleri neler?
Kapıdaki cam çıkarılmış ama köpek hala durduğuna inanıyor. İçindeki “inanç” ile dışındaki “gerçeklik” çatışıyor. “Gerçeklik testi” yapmak için patileriyle hava boşluğunu yokluyor ama yine de emin olamıyor. İçindeki “algı” ile dışındaki “olgu” çatıştığında, sınırlayıcı algısına teslim olup insanları kendine güldürüyor.
Bu köpek 🐶 nasıl bu hale gelmiş olabilir? Muhtemelen defalarca kafasını o cama çarparak. Acılı öğrenilmiş derslere kör sadakat gösterilir genelde. Tipik öğrenilmiş çaresizlik döngüsü.
Şimdi gelelim size. İzlerken gülmeniz değil, varoluşsal bir huşuyla düşünmeniz gerekiyordu:)
Çünkü sizin hayatınızda da aynısı var ve muhtemelen onu göremiyorsunuz bile. Sizin geçmeye korktuğunuz camsız pencereler neler? Tanıklarınızdan örnekler?
Yapamayacağınıza inandığınız ama gerçekte yapabileceğiniz her şey buna örnek. Sorun şu ki, köpeğin patisiyle yoklamasına rağmen harekete geçmemesi gibi, bizler de sınırlayıcı inançlarımıza sadık yaşıyoruz. O inancı gerçek sanıyoruz. Kapı açılıncaya kadar, köpeğin geçmediğine dikkat edin. Eski alışkanlığın (kapı açılması) tetiklemesi olmasa, saatlerce duracaktı belki.
İçindeki inanç ile dışındaki gerçeklik çatıştığında, köpek “inancına uygun yaşamayı” seçtiği için komik duruma düşüp kaybetti. Sınırlayıcı içsel inançlarımız ile karşınızdaki yeni gerçeklik çatıştığında hangisini izlemeyi seçiyorsunuz?