22/08/2023
Verhaaltje ter vermaak gemaakt, veel leesplezier gewenst.
Het (korte) leven van een bureaustoel.
… eerst bestond ik alleen uit onderdelen. Een gasveer, mechaniek, onderstel, 5 wielen, een zitting, rugleuning en armsteunen maar nu ben ik een volwaardige bureaustoel. Klaar om op transport te gaan naar een showroom ergens in het land. Het is donker in mijn doos maar het zal niet zolang duren hoop ik.
Eindelijk in de showroom. Ik sta te glimmen in de volle zon achter het glas, aan de rand van een industrieterrein. De verkoper verteld aan een klant dat ik het “nieuwste type” ben en ergonomisch en dat ik voldoe aan de ARBO normen. Ik heb het warm en ben benieuwd waar ik uiteindelijk terecht zal komen. Ik sta in de buurt van vergaderstoelen, zullen die straks ook meegaan naar mijn nieuwe plekje?
Eindelijk is het dan zover, ik mag een weekje op proef is afgesproken. Ze trekken ruw een plasticzak over mij heen en rijden me zomaar over de straatstenen naar een vrachtwagen. We gaan op weg. Wat een gehobbel. Af en toe stoot mijn rugleuning tegen de zijkant van de vrachtwagen en ik ben bang beschadigd te raken. Want dan kom ik in de hoek met de aanbiedingen terecht tussen andere kneusjes en dat lijkt me niets.
Twee armen grijpen mijn armsteunen vast en met een ferme zwaai tillen ze mij de vrachtwagen uit.
De zon schijnt en ik zie een woonhuis met een praktijkruimte eraan vast. Zou dat mijn nieuwe huis worden? Kinderen rennen om mij heen, dat zal nog wat gaan worden. Mijn vijf wielen raken de zachte vloerbedekking, dat voelt in ieder geval al goed. Ben benieuwd hoe zwaar de last zal zijn die ik zal moet dragen. Ik hoop dat het een man is want ik ben niet echt gebouwd voor een vrouw.
Ze hebben mij alleen achtergelaten bij een nieuw koud bureau met een computer erop.
Oh nee.. wat voel ik daar.. dat is niet de bedoeling, daar ben ik niet voor gemaakt! Een grote zwarte kat nestelt zich op mijn zitting en zijn pootjes gaan heen en weer en haken zich in mijn nieuwe stof. Help! Dan komt er een man binnen en met een fikse klap beland de kat op de grond. Wegwezen jij daar mag jij niet op liggen en de man zakt met een plons op mijn zitting. Mijn gasveer schrikt zich een hoedje van deze onverwachte beweging en loopt inwendig rood aan om de druk te kunnen weerstaan. Ik tref het dus niet, gaat een “zwaar leven” worden.
Na een weekje gaat de telefoon en ik hoor de man zeggen dat ik “goed zit” en hij mij wel wil houden.
Op zich ben ik niet ontevreden met deze plek ook al had ik liever een wat “lichter” leven gehad. Gelukkig gebruikt hij mijn armsteunen niet dus daar hoef ik geen slijtage aan te verwachten.
Af en toe zet hij mijn rugleuning even los en kan ik mij achterwaarts ontspannen. Jammer dat hij niet weet dat de tegendruk van de rug in te stellen is dan hoef ik niet iedere keer zoveel tegendruk te geven, maar goed je kan niet alles hebben.
Wat ik wel jammer vind is dat hij vaak onderuitgezakt naar een kant zit (rechts). Dat geeft extra druk op mijn mechaniek en dat vind ik niet echt prettig. Grote kans dat zijn rug op den duur ook pijn gaat doen. Ben er trouwens wel druk mee, mijn werkdag begint om 07.30 en als ik pech heb word ik ’s avonds ook nog even bezeten. Wat ik het ergste vind is de lunch tussen de middag. Dan vallen er kruimels en af en toe een druppel koffie of thee op mijn zitting. Ik begin middenvoor al aardig wat vlekken te krijgen.
De wintertijd is het ergste. Dan zijn er momenten bij dat mijn zitting als luchtfilter gebruikt wordt. je weet niet wat je ruikt... Dan voel ik mij echt vies dat ik naast de al aanwezige vlekken ook nog stink. Een tijdje terug was er visite en werd ik als bijzetstoel verplaatst naar de woonkamer, heerlijk even in een andere omgeving. Nu zit er ook een wijnvlek in en liggen er restanten van borrelnootjes op mijn zitting. Bah!
Oh en weet je, laatst is er een tweede persoons schrijlings op mijn bezitter gaan zitten! Ik wist niet hoe ik het had. De op en neer gaande beweging deed mijn gasveer haast de das om en de wielen stonden op knappen. Ik steunde en kraakte en ze hadden wel door dat ik het niet lang zou volhouden op die manier. Gelukkig stopten ze op tijd maar toen was het bureau de klos.
Nu ik er al een paar jaar sta en mijn bezitter inderdaad last heeft van zijn rug, gebruikt hij mij als fitnessapparaat. Ik heb al heel wat oefeningen doorstaan. Er kwam ook iemand langs die zomaar aan mijn knoppen begon te zitten, zo gênant! Mijn zitting is toen naar voren geschoven waardoor alle oude broodkruim en andere etensresten eindelijk bevrijd werden. Wat ik het ergste vind is dat ik nu continue een kussentje tegen mijn rugleuning heb staan. Ik voel me dan niet goed genoeg meer weet je..
De fijnste periode is de vakantie. Dan heb ik een paar weekjes rustig voor mij alleen en kan ik wat bijkomen van de zware last. Helaas komt dan wel af en toe kat even op mij liggen maar dat is ook wel weer gezellig. De zomer is trouwens ook een warme periode. Af en toe is mijn zitting zo vochtig dat ik zou willen dat ik even kon uitwasemen. Waarom blijft iemand zolang achter elkaar zitten. Nooit gehoord dat lang zitten dodelijk is en zitten het nieuwe roken is? Sta af en toe eens even op man!
Je krijgt wel echt een band met je bezitter. Je hoort alles. Blijdschap, verdriet, verloren offertes, gewonnen offertes en je voelt af en toe gewoon de spanning van de bezitter. Het heen en weer geschuif is dan af en toe wel irritant maar ja, ik ben al lang blij dat hij zijn voeten niet continue op mijn voetenkruis zet.
Maar nu ben ik geschrokken en bang. Mijn bezitter surft op het internet en bezoekt websites met bureaustoelen. Ik vraag mij af of er iemand bij komt op ons kantoortje maar zoveel werk is er niet volgens mij en plaats voor een extra bureau ook niet. Het zal toch niet zo zijn dat hij mij wil gaan vervangen? Ja, er zitten wat stofdraadjes los op de zitting maar dat is toch geen reden? En oud ben ik met mijn 7 jaar toch ook zeker niet?
Ik hoor een vrachtwagen de straat in komen… De klep gaat open en ik herken het rijden van wieltjes op de laadklep. Oh nee!! Is het zover? Twee handen pakken mij bij mijn nog bijna nieuwe armsteunen en tillen mij op. Nee!! Ik wil niet! Bij het optillen blijf ik hangen achter het bureau dat mij nog probeert tegen te houden, we waren een goed team samen, maar ik heb geen schijn van kans. En met een fikse zwaai beland ik dan op de afvalberg. Jarenlang lief en leed gedeeld en daar lig je dan, afgedankt !
