Tandartspraktijk Prinsenhof Dental Clinic

10/11/2020

Een tijdje terug meldde ik hier vol trots dat mijn vrouw Raheleh haar eigen praktijk als homeopaat is gestart. Zij heeft nog ruimte voor nieuwe afspraken. Heb je gezondheidsklachten en kan de reguliere gezondheidszorg je niet helpen? Of wil je naast de behandeling door een arts een aanvullende behandeling proberen? Dan kun je contact opnemen en Raheleh kan samen met jou de mogelijkheden bekijken.

Welkom bij Raheleh Homeopathie praktijk. voor holistische behandelingen & klassieke homeopathie

22/03/2020

Morgen in de krant, vanavond al online: mijn nieuwe column. Blijf gezond en veilig!

Dit Perzische lied maakt mij in deze tijden toch vrolijk. De lente is gestart, net als het Perzische Nieuwjaar. En hiervan wil ik gebruik maken om iedereen te vragen er voor elkaar te zijn. En nee, niet fysiek! Of in elk geval rekening houdend met de afstand van 1,5 meter. Ik bedoel ‘met elkaar’...

31/01/2020

Wederom een column van mijn hand in de Voorschotense Krant. Graag deel ik deze met u!

Met de mantel der liefde?

Zelfredzaamheid. Het is een belangrijk woord in de Nederlandse samenleving. Met name onder liberaal ingestelde mensen is het een verheven ideaal. Voor jezelf zorgen, je eigen pad kiezen, in vrijheid je leven inrichten. Het past ook bij de menselijke natuur: al heel jong zeggen kinderen: “zelf doen”. Zelf tanden poetsen, zelf kleren kiezen.

Ik sta er helemaal achter dat mensen zelf hun weg kiezen. Dat ze zelf bepalen hoe ze hun leven inrichten. Maar zelfredzaamheid heeft een keerzijde. Het is namelijk alleen een positief iets, wanneer je mentaal en fysiek in goede gezondheid verkeert en je ook daadwerkelijk vrije keuzes kúnt maken. Toch is dat niet de context waarin ‘zelfredzaamheid’ in politieke zin wordt gebruikt. Nee; dan gaat het om mensen die de gezondheid ontberen, maar waarvan alsnog wordt verwacht dat zij zichzelf redden. Daar heb ik wat minder sympathie voor.

In de praktijk betekent ‘zelfredzaamheid’ dan namelijk dat andere mensen datgene mogen doen, waarvoor in een niet zo ver verleden de gezondheidszorg werd ingezet. Mantelzorg, noemen we dat. De zorg om de zorg heen. Die mantel is inmiddels wel erg flexibel. Iemand die voor mij werkt heeft een schoonvader van 90 die in het ziekenhuis ligt in de terminale fase van zijn leven. Ernstige hart- en longklachten; opereren is niet meer mogelijk. Hij kan zelf vrijwel niets meer. Zijn vrouw is 79 en heeft jarenlang alles voor hem gedaan, maar ook zij kan dat fysiek niet meer aan. Onder het motto van zelfredzaamheid zegt het ziekenhuis tegen haar dat ze het met thuiszorg moet doen. Maar hoe moet dat dan bij een calamiteit midden in de nacht? Of als de thuiszorg een oproepkracht stuurt die van toeten noch blazen weet – wat al verschillende keren is gebeurd in de afgelopen maanden?

In zo’n geval is zelfredzaamheid de mantel die het tekortschieten van ouderenzorg aan het oog moet onttrekken. De man in kwestie krijgt een plek aangeboden in Rotterdam of Utrecht, terwijl hij vrijwel zijn hele leven in Voorschoten woont. Zijn vrouw heeft geen rijbewijs of auto. Er zijn twee zoons, waarvan er één in het buitenland woont en de ander in Nederland. Maar moet hij dan maar zijn baan opgeven om zijn moeder elke dag twee uur heen en terug (zonder files) te chauffeuren?

Met mijn eigen moeder gaat het ook niet goed. Ook zij ligt in het ziekenhuis en ik maak mij zorgen over hoe het met haar verder moet. Uiteraard behoor ik ook tot de mantelzorgers. Ik vind dat geen enkel probleem en doe het graag, maar de manier waarop de mantel de grote en steeds zorgwekkender gaten bedekt, vind ik angstaanjagend. Vooral als je bedenkt dat de grootste vergrijzingsgolf nog moet komen. De vergrijzingstsunami, zeg maar. Hoe moet het dan met die ouderen, als er nu al zoveel gaten in de structuur zitten?

Een pasklare oplossing heb ik niet. Vaste lezers van mijn column weten hoe ik hang aan samenwerking en ook voor dit probleem denk ik dat betere communicatie en niet alleen samenwerking, maar vooral ook saamhorigheid veel kunnen verbeteren. Ik ga er nog eens over nadenken wanneer ik daar wat meer tijd voor heb. Mocht ik dé oplossing vinden, dan stel ik u daar in deze column zeker van op de hoogte.

15/10/2019

Ondertussen in Voorschoten... 😉

12/04/2019

Vandaag verscheen een nieuwe column van mij in de Voorschotense Krant. Recht uit mijn hart.

Leef!

Het is een cliché, maar dat komt doordat het zo waar is: wat gaat de tijd snel. We zitten inmiddels al in april. Voor mijn gevoel is 2019 net begonnen. Twee weken terug, op een zaterdag, moest mijn zoontje Ryan voor zijn diploma A afwemmen. Toen besefte ik ook hoe de tijd vliegt. Dertig jaar eerder stond ík daar klaar om te springen, mijn pa met trots in zijn ogen voor mij! Die dertig jaren zijn voorbij gevlogen.

Tijd is het enige wat nergens rekening mee houdt. De tijd zegt nooit: “ik stop even, rustig aan. Laat me weten wanneer we verder kunnen.” Was het maar zo makkelijk. Tijd tikt door en hoe meer we achterraken, des te moeilijker wordt het inhalen. Daar gaat het vaak mis. Dan hebben we het over werkdruk, stress en oververmoeidheid wat uiteindelijk kan leiden tot een burn-out, of nog erger, hart- en vaatklachten.

Waarom? Waar doen we het voor? Ik leer veel van Ryan. Ik zat met hem in de auto toen het lied van Hazes jr. langs kwam: “Leef!”. En Ryan stelde een heleboel vragen zoals: wat bedoelt hij hiermee? Wat betekent dit? En zo maar door. Terwijl ik hem telkens probeerde uit te leggen waar het nummer over ging besefte ik zelf hoe makkelijk wij vergeten te leven. Een Perzische dichter zei ooit: “(…) in mijn diepe gedachten waren gisteren en morgen met elkaar in discussie. Toen ik bijkwam, merkte ik dat vandaag voorbij was!”

Kinderen nemen wél overal de tijd voor. Een heel bekend scenario voor ouders: ’s ochtends eerst je kind naar school brengen en daarna zelf naar je werk. Dat is een kwestie van veel herhalen: “Ryan kleed je om, doe je jas aan, ga je tanden poetsen…” Omdat wíj haast hebben raken we geïrriteerd door de puurheid van het kind. Zonder vol besef van ‘tijd’ doen ze alles op hun gemak. Nog even de hond aaien. Zingend mijn schoenen aan doen. Dansend mijn jas. Prachtig. Ik heb in mijn praktijk in Leidschendam een sticker met de tekst Adults are only kids, grown up anyway! Nu kunnen we niet altijd dansen, maar van kinderen kunnen we wel leren leven in het moment.

Laatste voorbeeld. Ik zeg altijd in mijn vakgebied: een volledige dentitie bestaat uit 32 tanden en kiezen (dat is inclusief verstandskiezen). Wij functioneren daarmee, eten, kauwen, praten, etc.. Stel dat we in de loop der jaren enkele elementen kwijtraken en eindigen met 12 tanden en kiezen. Verandert onze leefstijl dan ook? Meestal niet. We eten nog hetzelfde, praten en doen zoals we gewend zijn. Maar wat gebeurt er wel? Dezelfde krachten die verdeeld werden over die 32 worden nu verdeeld over 12. Die krijgen het zwaarder, kans op breuk wordt groter, klachten nemen toe. Hoe minder elementen, des te groter de kans op complicaties. Mee eens? Welnu, stel je leven voor als die tanden. Wij hebben maar 24 uur, 2 handen en 1 hart! Hoe meer we gaan doen, hoe meer we die belasten! Mee eens? Waarom nemen we dan meer hooi op onze vork dan we aankunnen?

Leef, alsof het je laatste dag is!

15/02/2019

Ik ben zo trots op de nieuwe website van mijn vrouw! Zij studeert dit jaar af als klassiek homeopaat en is nog op zoek naar mensen voor haar afstudeerproject. Wanneer zij gediplomeerd is, zal haar specialisme een mooie aanvulling zijn op het totaalpakket van Gezondheidscentrum Voorschoten. Ik sta volledig achter een holistische aanpak, waarbij lichaam en geest niet los van elkaar worden gezien en reguliere en alternatieve geneeskunde elkaar aanvullen. Neem eens een kijkje op haar site!

Welkom bij Raheleh Homeopathie praktijk. voor holistische behandelingen & klassieke homeopathie

14/12/2018

De laatste column van het jaar. Ik wens iedereen een prachtige decembermaand en hele fijne feestdagen!

The most wonderful time of the year?

December is een drukke maand. Zakelijk moeten alle laatste dingen nog geregeld worden en privé valt er ook van alles te doen. Veel mensen zijn moe. Dat het op sommige dagen nauwelijks licht wordt, maakt het er niet beter op. Als tandarts kijk ik bewust even weg van de enorme hoeveelheden suiker die er worden geconsumeerd. (Is het u wel eens opgevallen dat suiker in bijna alle culturen als beloning wordt gezien? Daar heb ik het een volgende keer over.)

En toch. Ondanks dat alles. Wat is december toch een fantastische maand. Overal lichtjes en ondanks de drukte die bijzondere sfeer. Een sfeer die je vermoeidheid draaglijker maakt en die een glimlach op je gezicht tovert. Een positieve maand ook, want er ligt een nieuw jaar als onbeschreven blad op je te wachten. Een jaar waarin van alles mogelijk is. De goede voornemens borrelen al langzaam op.

Het allerleukst van december? Geven. Kindergezichtjes die oplichten als ze de verpakking vol ongeduld van een cadeau afscheuren. Ik ben me er trouwens volop van bewust dat niet iedereen dezelfde kansen heeft in het leven. Niet alle kinderen kunnen Sinterklaas vieren zoals we dat zouden willen en niet elk kind vertoeft in een warme kerstsfeer. Dat geldt wereldwijd, maar ook al veel dichterbij. Ik realiseer me dat terdege. Ik bedoel met ‘geven’ dan ook meer dan alleen het materiële. Warmte, liefde, vriendschap, genegenheid: ook dat zijn geschenken, misschien wel de mooiste. Een warm gevoel in een koude maand.

U weet inmiddels wel dat het begrip ‘samen’ heel hoog op mijn prioriteitenlijst staat. Ook in deze maand. Bezie uzelf, uw omgeving, uw familie en vrienden. Probeer gelukkig te zijn met wat u hebt en wie u bent. Want als u dit leest, bezit u het waardevolste geschenk van allemaal: het leven. De kans om hier op aarde te zijn en het beste te maken van uw tijdelijke verblijf hier. Wanneer u zich daarvan bewust bent, dan bent u ook in staat om te zorgen dat anderen zich goed voelen. Het kan zijn dat u, juist in deze tijd, extra gevoelig bent voor wat u niet heeft. Een geliefde die u moet missen, problemen in de financiële sfeer, gezondheidsproblemen… Dat is heel begrijpelijk. Ook daarom is het zo belangrijk dat we oog houden voor elkaar en naar elkaars welzijn informeren. Hiervoor is het ‘samen-gevoel’ onontbeerlijk.

De decembermaand is voor mij inderdaad ‘the most wonderful time of the year’. Ik voel me dankbaar. Dit hele prettige gevoel is voor iedereen bereikbaar – zelfs als er van alles mis is. Simpelweg door te kijken naar wat je wél hebt. Mijn eigen dankbaarheid deel ik graag met u. Ik dank u voor het lezen van deze column (en misschien ook wel eerdere columns van mijn hand). Ik wens u een warme maand, ongeacht de buitentemperaturen, en een heel gezond en gelukkig 2019 toe. Tot volgend jaar!

30/11/2018

De zorgtafel die Reza Farsi van Gezondheidscentrum Voorschoten met zorgondernemers, voor de zomer met veel succes twee bijeenkomsten organiseerde, krijgt een vervolg. Dat laat OVV-voorzitter Frank ten Have weten op de website van de Ondernemersvereniging Voorschoten. Er wordt een taskforce Zorg inge...