10/10/2025
Ik was gisteren bij de nieuwe voorstelling van Sara Kroos, eindelijk is ze er weer, nadat ze een flinke periode aan de slag is geweest met oude trauma's en tijdens die therapie nieuwe trauma's opliep, afschuwelijk. Naast het lachen en de prachtige liedjes, heeft ze hier ook bij stilgestaan en weet zo knap door middel van 'kip nugget' heel beeldend te vertellen hoe beschadigt je terugkeert op aarde, letterlijk in dit geval, en hoe dat betekent dat je nooit meer echt 'heel' wordt. En dat het niet helpt om te zeggen, waarom zei je geen nee? Of, waarom heb je het niemand verteld? Knap hoe open ze dit deelt, en tegelijk de lach meteen weer vindt. Heel blij dat ze er weer is, zeker naartoe gaan, en nogmaals, lees haar boek!! Enorm knap geschreven.
Ik kom graag in het theater, en de eerste keer dat ik haar zag heb ik tranen gelachen èn gehuild. Hoe ze kan vertellen over haar depressieve periodes en er vervolgens keiharde grappen over maakt is bewonderingswaardig. Haar laatste show zou ik gaan zien, maar die ging niet door, door corona en daarna, geen idee. Ik weet nog dat ik dacht, ach, die zit misschien weer diep in een depressie, hoe kwetsbaar is dat evenwicht. Nu lees ik haar boek, over het waarom van die stilte. Hoe ze tijdens therapie om misbruik te verwerken, misbruikt wordt door haar therapeut. Hoe ze opnieuw getraumatiseerd wordt, gevangen raakt in het web van de hulpverlening die, wanneer ze zoals ze noemt kruimeltjes strooit om op te pakken, goedpraten, bagatelliseren en niet ingrijpen, maar toedekken. Waar ze in het begin scherp, rauw, grappig start, lees ik halverwege in shock, met walging, schaamte ook, verbijstering. Ik schaam me dat ik hulpverlener ben. Ik loop door het huis heen met het boek al lezend, ik wil het niet wegleggen, maar app wel met collega's om het boek te verwerken en te delen, een afschuwelijk, afschuwelijk verhaal. Wat maar doorgaat en erger wordt, en ook als het stopt, nog erger wordt. Ik zeg hardop, 'nee, néé', als de therapeute met een coach samen workshops geeft aan hulpverleners, dat dit kan gebeuren, liefde was en geen misbruik. Bizar. Het is een vreselijk, afschuwelijk boek. Maar wel echt echt. En fantastisch geschreven, echt bijzonder. Gelukkig dat ze Daan heeft, iedereen verdient een Daan, en nog een keer in therapie durft, om het trauma, én het trauma te verwerken. Met veel geduld, mij bekende therapieen en de toverlamp, zoals ze het noemt. Hoewel ik 'Lieveling' van Kim van Kooten, het boek van Karin Bloemen en van Bart Chabot al gruwelijk vond, is er blijkbaar nog een gradatie. Ik denk dat ik hier voorlopig echt nog even van ondersteboven ben. Een prachtig boek over een afschuwelijk verhaal. En verplicht voor hulpverleners, wat mij betreft.
