03/19/2026
فردا نوروزاز راه میرسد…
اما بهار امسال،
بیشتر از آنکه بوی شکوفه بدهد،
بوی دلهایی را میدهد که شکستند… و هنوز میتپند.
من هر شب،
نامِ آنهایی را در دلم صدا میزنم
که دیگر در آغوشِ این خاک نیستند…
اما مگر میشود نباشند؟
آنها نرفتهاند…
نه…
آنها در ما حلول کردهاند…
در خونِ من،
در نفسهای تو،
در اشکی که بیصدا روی گونهها میلغزد…
گاهی حس میکنم
اگر دست روی قلبم بگذارم،
چندین قلب با هم میتپند…
قلبِ من،
و قلبِ تمامِ آن جانهای عزیزی
که برای این سرزمین،
جاودانه شدند…
من دلتنگم…
نه، دلتنگ که نه…
من ویرانم از نبودنشان…
دلشکستهام،
غمگینم،
و خشمی در من شعله میکشد
که هیچ واژهای توانِ گفتنش را ندارد…
اما…
در دلِ همین ویرانی،
در میان این همه اشک،
چیزی در من قد میکشد…
صلابتی خاموش،
عشقی عمیق،
ایستادنی که از جنسِ بودنِ آنهاست…
من برای آنها میایستم…
برای نامهایی که هرگز از یاد نمیروند…
برای رویایی که هنوز در سینهها زنده است…
برای تو،
ای سرزمینِ پاکِ من…
و ایمان دارم…
با تمامِ وجودم ایمان دارم…
که تو دوباره برمیخیزی،
مثل ققنوس ،
از دلِ خاکسترِ این همه درد،
زیباتر، روشنتر، زندهتر…
نوروزت خجسته،
ایرانِ من…
و نوروزِ ما خجسته،
ما که هنوز،
با تمامِ زخمها،
عاشقانه تو را نفس میکشیم…
Shadi Ashtari
Shadi Ashtari ,Afternoon of March 19… heart in pieces, wrapped in grief and trembling with anxiety, yet somehow still standing, strong, determined, and full of hope.
Happy Persian New Year to all of you…
May this new beginning be filled with gentle hope, deeper kindness, and hearts that find each other in compassion.
May goodness flow through our lives, softly, quietly, and truly…
In the spirit of our ancient Persian wisdom:
Good Thoughts, Good Words, Good Deeds
